Kayıp Arıları Arayan Ayı Masalı
Kayıp arıları arayan ayı masalı , Bir varmış, bir yokmuş. Uçsuz bucaksız, yemyeşil bir ormanda Pofuduk adında sevimli bir ayı yaşarmış. Pofuduk bal yemeyi çok severmiş ama ormandaki arıların yaptığı bala da çok değer verirmiş.
Bir sabah Pofuduk uyandığında ormanda garip bir sessizlik olduğunu fark etmiş.
“Vız vız vız…” diye duyduğu arı sesleri yokmuş.
Pofuduk şaşkınlıkla çiçeklere bakmış.
“Arılar nereye gitti?” diye sormuş.
Tam o sırada küçük bir kelebek yanına konmuş.
“Dünden beri arıları gören olmadı,” demiş.
Pofuduk hiç beklemeden yola çıkmış. Böylece Kayıp Arıları Arayan Ayı olarak büyük bir maceraya başlamış.
Önce arıların en çok konduğu sarı çiçeklerin bulunduğu çayıra gitmiş. Çimenlerin üzerinde birkaç küçük bal damlası görmüş.
“Demek buradan geçmişler!” diye sevinmiş.
Bal damlalarını takip ederek ormanın içlerine doğru ilerlemiş.
Bir süre sonra yaşlı kaplumbağaya rastlamış.
“Arıları gördün mü?” diye sormuş.
Kaplumbağa başını sallamış.
“Sabah erkenden dereye doğru uçtuklarını gördüm.”
Pofuduk hemen dereye gitmiş. Dere kenarında kırılmış birkaç çiçek ve yere düşmüş polenler varmış.
Sonra uzaktan bir ses duymuş.
“Vızzz… vızzz…”
Pofuduk sesin peşinden koşmuş.
Bir kayanın arkasında küçük bir arı bulmuş.
“Buradasın!” diye sevinmiş.
Arı biraz üzgünmüş.
“Kovanımızın bulunduğu ağaca büyük bir fırtına zarar verdi. Hepimiz güvenli bir yer ararken birbirimizden ayrıldık,” demiş.
Pofuduk, Kayıp Arıları Arayan Ayı olarak arının arkadaşlarını bulmaya karar vermiş.
Önce kuşlardan yardım istemiş. Kuşlar gökyüzünden ormana bakmışlar. Sonra tavşanlar çalıların arasını aramış. Sincaplar da ağaçların kovuklarını kontrol etmiş.
Sonunda bütün arılar büyük bir kayanın arkasındaki çiçek bahçesinde bulunmuş.
Arıların kraliçesi Pofuduk’a teşekkür etmiş.
“Bizi bulduğun için çok mutluyuz.”
Pofuduk gülümsemiş.
“Ama şimdi size yeni ve güvenli bir yuva yapmalıyız.”
Ormandaki bütün hayvanlar birlikte çalışmış. Kuşlar dallar taşımış, tavşanlar kuru ot toplamış, sincaplar küçük yapraklar getirmiş.
Pofuduk da güçlü kollarıyla büyük dalları taşımış.
Kısa sürede arılar için güzel bir yuva yapılmış.
Kraliçe arı, Kayıp Arıları Arayan Ayına küçük bir kavanoz bal vermiş.
“Bu bal, yardımseverliğinin hediyesi,” demiş.
Pofuduk bal kavanozuna bakıp gülümsemiş.
“Bu balı hep birlikte paylaşalım.”
O akşam bütün hayvanlar yeni arı yuvasının yanında toplanmış. Balı paylaşırken herkes çok mutlu olmuş.
Pofuduk o gün önemli bir şey öğrenmiş:
Doğadaki her canlı değerlidir ve birlikte yapılan iyilikler herkesi mutlu eder.
O günden sonra Kayıp Arıları Arayan Ayı, ormandaki bütün canlıların yardımına koşmuş.
Arılar ise her sabah çiçeklerin arasında uçup neşeyle vızıldamış.
“Vız vız vız…”
Bu ses artık ormanın en güzel şarkısıymış.
Son.
