Minik Tavşan ve Rüya Treni

Minik Tavşan ve Rüya Treni

Rüya treni, Minik Tavşan’ın hayatında hiç unutamayacağı bir gecenin başlangıcıydı.

Bir varmış, bir yokmuş. Uzaklarda, geceleri gökyüzünün yıldızlarla süslendiği, gündüzleri ise çiçek kokularının sokaklara yayıldığı küçük ve huzurlu bir kasaba varmış. Bu kasabanın en sessiz köşesinde, pencereleri ay ışığını gören sevimli bir evde Pofuduk adında minik bir tavşan yaşarmış.

Pofuduk’un tüyleri kar gibi beyaz, kulaklarının içi pembe, burnu ise minicikmiş. Gözleri kocaman ve meraklıymış. Sabahları erkenden uyanır, pencereden dışarı bakar ve yeni günün getireceği güzellikleri düşünürmüş.

Pofuduk gündüzleri oyun oynamayı çok severmiş. Küçük tahta arabasıyla odanın içinde dolaşır, renkli kalemleriyle resimler yapar, bazen de annesinin hazırladığı masal kitaplarını açıp resimlere bakarmış.

Fakat Pofuduk’un en sevdiği zaman akşam saatleriymiş.

Çünkü akşam olduğunda gökyüzünde ilk yıldızlar görünür, ay yavaşça yükselir ve bütün kasaba sakinleşirmiş.

Pofuduk yatağına uzandığında penceresinden gökyüzünü izlemeyi çok severmiş.

Bir gece annesi onun odasına gelip battaniyesini düzeltmiş.

“Bugün çok yoruldun,” demiş. “Artık güzel bir uyku zamanı.”

Pofuduk başını yastığa koymuş.

“Anne, sence bu gece rüya görecek miyim?”

Annesi gülümsemiş.

“Elbette. Belki de çok güzel bir yere gidersin.”

“Nereye?”

“Bunu rüyan belirler.”

Pofuduk merakla gülümsemiş.

Annesi alnından öpmüş.

“İyi geceler küçük tavşanım.”

“İyi geceler anne.”

Annesi odadan çıkmış.

Pofuduk gözlerini kapatmış ama hemen uyuyamamış. Çünkü aklında birçok soru varmış.

Acaba rüyalar nereye gidiyordu?

Rüyalar nerede hazırlanıyordu?

İnsanlar uyuduğunda onları kim karşılıyordu?

Pofuduk bu soruları düşünürken dışarıdan çok hafif bir düdük sesi gelmiş.

“Çuf çuf…”

Pofuduk gözlerini açmış.

Bir süre sessizce dinlemiş.

“Çuf çuf… Çuf çuf…”

Ses yeniden gelmiş.

Pofuduk yatağından kalkıp pencereye yaklaşmış.

Dışarıda kimse yokmuş.

Sokak bomboşmuş.

Ay gökyüzünde parlıyor, yıldızlar sessizce ışıldıyormuş.

Pofuduk tam yatağına geri dönecekken uzakta küçük bir ışık görmüş.

Işık gittikçe yaklaşmış.

Sonra Pofuduk şaşkınlıkla gözlerini büyütmüş.

Çünkü evlerinin önündeki sessiz yoldan küçük, rengârenk bir tren geçiyormuş.

Trenin vagonları pamuk gibi beyaz, pencereleri yıldız şeklindeymiş. Ön tarafında küçük bir ay resmi bulunan lokomotifin bacasından duman yerine minik ışıklar çıkıyormuş.

Tren evlerinin önünde durmuş.

Kapısı açılmış.

İçeriden yumuşak bir ses duyulmuş:

“Pofuduk, hazır mısın?”

Pofuduk şaşırmış.

“Beni nereden tanıyorsunuz?”

Trenin içinden yaşlı ve sevimli bir kaplumbağa çıkmış.

Başında mavi bir şapka, boynunda küçük bir fular varmış.

“Ben Tonton,” demiş. “Bu gece trenin makinistiyim.”

Pofuduk merakla trene bakmış.

“Peki bu tren nereye gidiyor?”

Tonton gülümsemiş.

“Rüyalar ülkesine.”

Pofuduk’un kalbi heyecanla çarpmaya başlamış.

“Gerçekten mi?”

“Evet. Ama yalnızca iyi kalpli ve meraklı yolcuları götürüyoruz.”

Pofuduk hemen:

“Ben gelebilir miyim?”

“Tabii.”

Pofuduk bir an annesini düşünmüş.

“Annem izin verir mi?”

Tonton:

“Merak etme. Bu yolculuk çok kısa sürecek. Sabah olduğunda yatağında olacaksın.”

Pofuduk içini rahatlatmış.

Trene binmiş.

İlk vagonun içinde yumuşak koltuklar, yıldız şeklinde yastıklar ve tavandan sarkan küçük ışıklar varmış.

Pofuduk pencerenin kenarına oturmuş.

Tonton düdüğünü çalmış.

“Çuf çuf!”

Tren yavaşça hareket etmiş.

Pofuduk pencereden evine bakmış.

Ev küçülmüş.

Sokaklar küçülmüş.

Sonra kasaba da küçülmeye başlamış.

Tren yükseliyor gibiymiş.

Pofuduk şaşkınlıkla dışarı bakmış.

“Biz gökyüzüne mi çıkıyoruz?”

Tonton gülmüş.

“Rüya trenlerinin yolları normal tren yollarına benzemez.”

Tren, ay ışığından yapılmış bir rayın üzerinde ilerlemeye başlamış.

Aşağıda bulutlar, yukarıda yıldızlar varmış.

Pofuduk kendisini masal kitabının içinde gibi hissediyormuş.

Bir süre sonra yanındaki koltuğa küçük bir kirpi oturmuş.

“Merhaba,” demiş kirpi.

“Merhaba.”

“Ben Misket.”

“Ben de Pofuduk.”

Misket:

“İlk kez mi bu trene biniyorsun?”

“Evet.”

“Ben de ilk kez biniyorum.”

İki yeni arkadaş gülümsemiş.

Tren ilerledikçe dışarıdaki manzara değişmiş.

Bir yerde pembe bulutlar varmış.

Başka bir yerde yıldızlardan oluşan ağaçlar görünüyormuş.

Bir başka yerde ise gökyüzünde rengârenk balıklar yüzüyormuş.

Pofuduk hayranlıkla:

“Burada her şey mümkün!”

Tonton uzaktan seslenmiş:

“Çünkü burası rüyaların yolu.”

Tren ilk durağa gelmiş.

Kapılar açılmış.

Dışarıda büyük bir bahçe varmış.

Bahçenin adı “Gülümseme Bahçesi”ymiş.

Buradaki çiçeklerin her biri farklı bir gülümseme şeklindeymiş.

Pofuduk ve Misket bahçeye inmiş.

Bir çiçeğe dokunduklarında çiçek hafifçe kahkaha atmış.

Pofuduk gülmüş.

Bir başka çiçekten kuş sesi gelmiş.

Bir diğeri ise ninni söylemeye başlamış.

Pofuduk:

“Burada herkes mutlu.”

Tonton:

“Çünkü güzel rüyalar, güzel duygulardan yapılır.”

Pofuduk bu sözleri aklında tutmuş.

Sonra tren yeniden hareket etmiş.

Bu kez daha sessiz bir bölgeye girmişler.

Gökyüzündeki yıldızlar biraz daha parlakmış.

Tonton:

“Bir sonraki durağımız çok özel.”

Tren durmuş.

Kapılar açıldığında karşılarında büyük bir kütüphane varmış.

Kütüphanenin raflarında kitaplar yerine küçük ışık küreleri bulunuyormuş.

Pofuduk şaşırmış.

“Bunlar ne?”

Tonton:

“İnsanların güzel anıları.”

Pofuduk bir ışık küresine yaklaşmış.

İçinde bir çocuğun annesiyle birlikte kurabiye yaptığı görülüyormuş.

Başka bir kürede bir baba çocuğuyla uçurtma uçuruyormuş.

Bir diğerinde kardeşler birlikte oyun oynuyormuş.

Pofuduk:

“Demek güzel anılar da rüyalara dönüşebiliyor.”

“Evet,” demiş Tonton.

Misket de bir ışık küresine bakmış.

“Benim güzel anılarım da burada olabilir mi?”

“Olabilir,” demiş Tonton.

Pofuduk kendi anılarını düşünmüş.

Annesiyle yaptığı kahvaltılar…

Bahçede oynadığı oyunlar…

İlk kez kar gördüğü gün…

En sevdiği masalı dinlediği akşam…

Bunların hepsi onun için çok değerliymiş.

Rüya Yolculuğunun En Güzel Durağı

Tren yeniden yola çıkmış.

Bu kez Pofuduk’un içinde tatlı bir huzur varmış.

Bir süre sonra önlerinde büyük, parlak bir istasyon görünmüş.

İstasyonun tabelasında “Tatlı Rüyalar İstasyonu” yazıyormuş.

Tonton treni yavaşlatmış.

“İşte geldik.”

Pofuduk heyecanla dışarı çıkmış.

İstasyonda birbirinden farklı kapılar varmış.

Bir kapının üzerinde “Deniz Rüyaları” yazıyormuş.

Diğerinde “Uzay Rüyaları”.

Bir başkasında “Macera Rüyaları”.

Pofuduk bütün kapılara bakmış.

“Hangisine gideceğim?”

Tonton:

“Kalbinin istediği yere.”

Pofuduk biraz düşünmüş.

Sonra “Bulutların Üzerinde” yazan küçük bir kapı görmüş.

Kapıyı açmış.

Karşısına yumuşacık beyaz bulutlardan oluşan bir yol çıkmış.

Pofuduk bulutların üzerine adım atmış.

Bir anda kendisini gökyüzünde koşarken bulmuş.

Yanında Misket de varmış.

Bulutlar pamuk kadar yumuşakmış.

İki arkadaş bir buluttan diğerine zıplamışlar.

Sonra büyük bir gökkuşağının üzerine çıkmışlar.

Gökkuşağının her renginde başka bir dünya varmış.

Kırmızı bölümde çilek bahçeleri…

Turuncu bölümde uçan balonlar…

Sarı bölümde güneş çiçekleri…

Yeşil bölümde kelebekler…

Mavi bölümde küçük göller…

Mor bölümde ise yıldızlarla dolu bir gece varmış.

Pofuduk hepsine hayran kalmış.

Bir süre sonra yorulmuş.

Bir bulutun üzerine oturmuş.

Misket yanına gelmiş.

“Uykun mu geldi?”

Pofuduk esnemiş.

“Biraz.”

Tonton da yanlarına gelmiş.

“Güzel rüyaların en önemli kısmı dinlenmektir.”

Pofuduk:

“Hiç bitmesin istiyorum.”

Tonton gülümsemiş.

“Güzel şeylerin tadını çıkarmak kadar, zamanı geldiğinde dinlenmeyi bilmek de önemlidir.”

Pofuduk başını buluta yaslamış.

Bulut hafifçe sallanmaya başlamış.

Gözleri kapanırken annesinin sesini hatırlamış.

“Tatlı rüyalar küçük tavşanım.”

Pofuduk gülümsemiş.

Sonra yavaşça uykuya dalmış.

Trenin son yolculuğunda Pofuduk’un rüyası daha da güzelleşmiş.

Kendisini küçük bir ayın üzerinde otururken görmüş.

Yıldızlar etrafında dans ediyor, bulutlar sessizce geçiyormuş.

Uzakta annesinin evinin ışığı görünüyormuş.

Pofuduk kendini güvende ve mutlu hissediyormuş.

Sabaha karşı Tonton onu dikkatlice trene bindirmiş.

Misket de el sallamış.

“Görüşürüz Pofuduk.”

“Görüşürüz!”

Tren yeniden ay ışığından yapılmış raylara girmiş.

Pofuduk koltuğuna uzanmış.

Gözleri kapalıymış.

Tren yavaşça evinin önüne gelmiş.

Tonton onu yatağına bırakmış.

Pofuduk hiç uyanmadan battaniyesine sarılmış.

Sabah olduğunda güneş odasına girmiş.

Pofuduk gözlerini açmış.

Bir süre tavana bakmış.

Gece yaşadıklarını hatırlamaya çalışmış.

Treni…

Tonton’u…

Misket’i…

Gülümseme Bahçesi’ni…

Tatlı Rüyalar İstasyonu’nu…

Ve bulutların üzerinde yaptığı yolculuğu…

Hepsi bir rüya gibiymiş.

Ama Pofuduk’un yatağının yanında küçük, parlak bir yıldız düğmesi duruyormuş.

Pofuduk onu eline almış.

“Demek gerçekten geldim.”

O günden sonra Pofuduk her gece yatağına girdiğinde rüyalarını merak etmeye başlamış.

Artık uyumak ona hiç sıkıcı gelmiyormuş.

Çünkü uyuduğunda yeni dünyaların kapılarının açılabileceğini biliyormuş.

Bazen rüyasında denizlerin üzerinde yüzmüş.

Bazen yıldızların arasında uçmuş.

Bazen de annesiyle birlikte kocaman bir bahçede yürümüş.

Ama en güzel rüyası hep o ilk geceki yolculuk olmuş.

Pofuduk büyüdükçe bu macerayı unutmuş gibi görünse de bazı geceler penceresinin dışından hafif bir ses duyarmış.

“Çuf çuf…”

Pofuduk gülümser, gözlerini kapatır ve uykuya dalarmış.

Belki tren gerçekten gelirmiş.

Belki de yalnızca rüyalarının içinde onu bekliyormuş.

Ama Pofuduk için bunun önemi yokmuş.

Çünkü güzel rüyalar bazen gerçek bir yolculuk kadar özelmiş.

Ve her gece uykuya dalmak, yepyeni bir masalın kapısını açmakmış.

Bir gece Pofuduk yatağında uzanırken annesi odasına gelmiş.

“İyi geceler küçük tavşanım.”

“İyi geceler anne.”

Annesi ışığı biraz azaltmış.

Pofuduk gözlerini kapatmış.

Uzaklardan yine tanıdık bir ses gelmiş.

“Çuf çuf…”

Pofuduk gülümsemiş.

“Sanırım tren geldi.”

Sonra kendisini ay ışığının altında uzanan parlak rayların üzerinde bulmuş.

İleride küçük lokomotif bekliyormuş.

Tonton düdüğünü çalmış.

“Hazır mısın Pofuduk?”

Pofuduk:

“Hazırım!”

Ve tren yavaşça hareket etmiş.

Yıldızlar gökyüzünde parlamış.

Ay onlara yol göstermiş.

Bulutlar kenara çekilmiş.

Pofuduk ise rahatça koltuğuna uzanmış.

Bu kez nereye gideceğini bilmiyormuş.

Ama bunun hiç önemi yokmuş.

Çünkü rüyalar ülkesinde her yol güzel bir maceraya çıkıyormuş.

Tren ilerledikçe gözleri ağırlaşmış.

Pofuduk son kez pencereden dışarı bakmış.

Yıldızlardan biri ona göz kırpmış.

Pofuduk fısıldamış:

“İyi geceler.”

Ve huzurla uykuya dalmış.

Sabah olduğunda yine yeni bir güne başlayacakmış.

Ama o gece rüyalarında onu bekleyen çok daha güzel yerler varmış.

Belki şekerden yapılmış bir kasaba…

Belki konuşan balıkların yaşadığı bir deniz…

Belki gökyüzünde uçan bir saray…

Belki de annesiyle birlikte yürüyebileceği sonsuz bir çiçek bahçesi…

Çünkü Pofuduk artık biliyormuş ki her gece uykuya dalmak, hayal dünyasına açılan gizli bir kapıymış.

Ve o kapının ardında onu her zaman güzel bir yolculuk bekliyormuş.

Masal da burada bitmiş.

Ay gökyüzünde parlamaya, yıldızlar sessizce ışıldamaya ve küçük tavşanların güzel rüyaları devam etmeye devam etmiş.

İyi geceler minik tavşan. Gözlerini kapat ve senin rüya yolculuğunun başlamasına izin ver.