Prenses Esra ve Gümüş Nehir’in Sırrı
Gümüş nehir ile Prenses Esra’nın Masalı , Bir zamanlar, yüksek dağların ve yemyeşil ormanların arasında küçük ama çok güzel bir krallık varmış. Bu krallığın prensesi Esra, meraklı, cesur ve yardımsever bir çocukmuş.
Esra’nın en sevdiği yer, sarayın biraz uzağındaki ormanmış. Çünkü ormanın içinde, ay ışığında parlayan gizemli bir nehir varmış. Bu nehrin adı Gümüş Nehir’miş.
Bir gün Esra, ormanda yürürken suyun eskisinden daha parlak olduğunu fark etmiş.
“Burada bir şeyler değişmiş,” diye düşünmüş.
Tam o sırada sudan ince bir ses duyulmuş:
“Beni takip et…”
Esra önce şaşırmış ama korkmamış. Sesin geldiği yere doğru ilerlemiş. Nehrin kıyısında küçük, mavi kanatlı bir kuş görmüş.
“Sen mi konuştun?” diye sormuş Esra.
Kuş başını sallamış.
“Evet. Gümüş Nehir’in büyük bir sırrı var. Ama bu sırrı yalnızca gerçekten cesur ve iyi kalpli biri öğrenebilir.”
Esra, “Ben hazırım,” demiş.
Kuş onu nehrin kenarındaki eski bir taş köprüye götürmüş. Köprünün üzerinde üç kelime yazıyormuş:
Cesaret, iyilik ve paylaşmak.
Esra kelimeleri okuyunca ne yapması gerektiğini anlamış. Önce köprünün karşısına geçmek için cesaret göstermiş. Sonra yolda susamış küçük hayvanlara su vermiş. Son olarak çantasındaki elmaların hepsini ormandaki hayvanlarla paylaşmış.
Köprünün sonunda büyük bir kaya varmış. Esra kayaya dokunduğu anda kaya yavaşça açılmış.
İçeride binlerce küçük ışık parlıyormuş.
Kuş gülümseyerek, “İşte Gümüş Nehir’in sırrı!” demiş.
Esra hayranlıkla etrafına bakmış. Nehrin kaynağında, yıldızlara benzeyen küçük kristaller bulunuyormuş. Bu kristaller, ormandaki bütün canlılara temiz su ve bereket sağlıyormuş.
Fakat Esra bir şeyi fark etmiş.
Kristallerin ışığı giderek azalıyormuş.
“Ne oldu?” diye sormuş.
Kuş, “Sırrı öğrenen kişinin onu yalnızca kendisi için saklamaması gerekir. Nehrin ışığı, iyilik paylaşıldıkça güçlenir,” demiş.
Esra hemen krallığa dönmüş ve gördüklerini ailesine anlatmış. Kral, kraliçe ve saraydaki herkes ormanı korumaya başlamış. İnsanlar çöplerini doğaya bırakmamış, hayvanlara yardım etmiş ve suyu dikkatli kullanmış.
Birkaç gün sonra Gümüş Nehir yeniden eskisi gibi ışıldamaya başlamış.
Esra o günden sonra nehrin sırrını hiç unutmamış. Herkesin hayatında küçük bir iyiliğin bile büyük bir değişiklik yaratabileceğini öğrenmiş.
Ve o günden sonra krallıktaki çocuklar, ay ışığında parlayan Gümüş Nehir’i gördüklerinde Esra’nın macerasını hatırlarmış.
Esra ise her zaman aynı şeyi söylermiş:
“Gerçek hazine, yalnızca bulduğumuz şey değil, onu başkalarıyla paylaşabilmemizdir.”
Son.
