Uyuyan Güzel Masalı
Uyuyan perinin Hikayesi , Bir zamanlar, yemyeşil tepelerin arasında kurulmuş güzel bir krallık varmış. Bu krallıkta insanlar neşeyle yaşar, sarayın bahçelerinde rengârenk çiçekler açarmış. Kral ve kraliçenin ise uzun zamandır bekledikleri bir çocukları olmuş. Küçük prenses doğduğunda bütün ülkede büyük bir kutlama yapılmış.
Prensesin doğumuna bütün iyi kalpli periler davet edilmiş. Her peri, küçük kıza güzel bir dilek vermiş. Biri ona neşeli bir kalp, diğeri güçlü bir irade, bir başkası ise herkese yardım eden bir ruh dilemiş.
Ancak davete kötü kalpli bir peri çağrılmamış. Bu durum onu çok öfkelendirmiş. Saraya gelerek prensesin doğum günü kutlamasının ortasında korkunç bir söz söylemiş:
“Prenses, on altı yaşına geldiğinde bir iğneye dokunacak ve derin bir uykuya dalacak!”
Salondaki herkes korkuya kapılmış. Fakat son peri henüz dileğini söylememiş. İyi kalpli peri öne çıkarak kötü büyünün tamamen ortadan kalkamayacağını, ancak değiştirilebileceğini söylemiş.
“Prenses sonsuza kadar uyumayacak. Bir gün gerçek sevgi ve cesaret sayesinde uyanacak,” demiş.
Kral ve kraliçe kızlarını korumak için saraydaki bütün iğneleri ve çıkrıkları ortadan kaldırmış. Yıllar boyunca prenses büyük bir sevgiyle büyümüş. Meraklı, yardımsever ve güler yüzlü bir çocuk olmuş.
On altıncı yaş gününde sarayın eski kulelerinden birini keşfetmek istemiş. Kulede küçük bir oda bulmuş. Odanın içinde yaşlı bir kadının ip eğirdiğini görmüş.
Prenses merakla yanına yaklaşmış. Masanın üzerinde duran parlak iğne dikkatini çekmiş. Elini uzatıp iğneye dokunduğu anda büyü gerçekleşmiş.
Uyuyan guzel derin bir uykuya dalmış.
Aynı anda sarayın tamamında büyülü bir sessizlik başlamış. Kral, kraliçe, hizmetkârlar ve hatta sarayın bahçesindeki kuşlar bile uykuya dalmış. Sarayın etrafını ise dikenli sarmaşıklar kaplamış.
Yıllar geçmiş. Sarayın bulunduğu yer hakkında halk arasında birçok hikâye anlatılmış. Bazıları oraya yaklaşmaya korkmuş, bazıları ise sarayın büyük bir sır sakladığını düşünmüş.
Bir gün cesur bir genç, sarayın hikâyesini öğrenmiş. Prensesin hâlâ uyuduğunu ve onu uyandıracak kişinin gerçek bir iyilik taşıması gerektiğini duymuş.
Genç, dikenli sarmaşıkların arasından ilerleyerek saraya ulaşmış. Yol boyunca karşısına çıkan engelleri güç kullanmadan aşmış. Susayan bir kuşa su vermiş, ayağı yaralanmış küçük bir hayvana yardım etmiş ve yolunu kaybetmiş yaşlı bir adama doğru yolu göstermiş.
Uyuyan guzel için saraya giden yol, iyiliğin küçük adımlarıyla açılmış.
Sonunda genç, sarayın en yüksek kulesine ulaşmış. Prensesi yatağında huzur içinde uyurken bulmuş. Onu uyandırmak için sihirli sözler söylememiş. Bunun yerine yaptığı iyilikleri ve insanların birbirine yardım etmesinin ne kadar değerli olduğunu anlatmış.
O anda odanın penceresinden içeri sıcak bir ışık süzülmüş.
Uyuyan guzel gözlerini yavaşça açmış.
Saraydaki herkes aynı anda uyanmış. Dikenli sarmaşıklar ortadan kaybolmuş, bahçedeki çiçekler yeniden açmış. Kuşlar şarkı söylemeye, çeşmeler akmaya başlamış.
Prenses, kendisini uyandıran gence teşekkür etmiş. Ancak genç, asıl gücün kendisinde olmadığını söylemiş.
“Bence seni uyandıran şey benim yaptıklarım değil, iyiliğin kendisiydi,” demiş.
Prenses gülümsemiş. O günden sonra krallıkta herkes birbirine daha fazla yardım etmeye başlamış. İnsanlar, küçük bir iyiliğin bile büyük değişiklikler yaratabileceğini anlamış.
Uyuyan guzel ise yaşadığı bu uzun uykudan önemli bir ders çıkarmış: Gerçek sevgi, yalnızca güzel sözlerden değil, yapılan iyiliklerden ve gösterilen cesaretten oluşur.
Böylece prenses, ailesi ve tüm krallık uzun yıllar boyunca mutluluk içinde yaşamış. Sarayın kapıları herkese açılmış ve orası iyiliğin, dostluğun ve umudun sembolü olmuş.
Ve masal, iyiliğin olduğu yerde hiçbir karanlık büyünün sonsuza kadar sürmeyeceğini anlatmış.
