
Sihirli Kitaplığın Gizli Kapısı
Bir varmış, bir yokmuş… Sihirli Kitaplığın Gizli Kapısı Dağların eteklerinde, kırmızı kiremitli evleri ve dar taş sokaklarıyla küçük bir kasaba varmış. Bu kasabanın adı Güzelce‘ymiş.
Güzelce’nin tam ortasında oldukça eski bir kütüphane bulunurmuş.
Kütüphanenin taş duvarlarını sarmaşıklar kaplar, büyük ahşap kapısının üzerinde altın harflerle:
GÜZELCE HALK KÜTÜPHANESİ
yazarmış.
Kasabanın çocuklarının çoğu buraya ödev yapmak veya kitap almak için gelirmiş.
Fakat on yaşındaki Mert için kütüphane bambaşka bir yermiş.
Mert kitapları çok severmiş.
Özellikle gizemli adaları, kayıp şehirleri, konuşan hayvanları ve uzak gezegenleri anlatan hikâyelere bayılırmış.
Annesi bazen:
“Bu kadar kitap okuyunca gözlerin bir gün harflere dönüşecek,” diye şaka yaparmış.
Mert de:
“O zaman kendi kitabımı kendim okuyabilirim,” diye cevap verirmiş.
Mert’in bilmediği şey ise yıllardır ziyaret ettiği kütüphanenin gerçekten de büyük bir sır sakladığıymış.
Sihirli Kitaplığın Gizli Kapısı, En Eski Kitaplık
Bir cumartesi günü Mert, en yakın arkadaşı Zeynep ile kütüphaneye gitmiş.
Zeynep de kitapları seviyormuş ama onun asıl merakı araştırmakmış.
Bir şeyi bilmediğinde hemen:
“Neden?”
diye sorarmış.
Sonra cevabını bulana kadar araştırırmış.
Kütüphanede çalışan Nermin Hanım çocukları görünce gülümsemiş.
“Yine mi geldiniz?”
Mert:
“Yeni macera kitabı var mı?” diye sormuş.
Zeynep ise:
“Eski kitaplara bakabilir miyiz?”
Nermin Hanım arka tarafı göstermiş.
“Son rafta birkaç eski kitap var. Ama dikkatli olun. Bazıları oldukça yıpranmış.”
İki arkadaş rafların arasında ilerlemiş.
Kütüphanenin en arkasında tavana kadar uzanan kocaman bir kitaplık varmış.
Ahşabı neredeyse siyaha dönmüş.
Üzerinde garip şekiller bulunuyormuş.
Mert:
“Bu kitaplığı daha önce görmüş müydük?”
Zeynep:
“Buradaydı ama sanırım hiç dikkat etmedik.”
Üzerinde İsim Olmayan Kitap
Mert rafları incelerken diğerlerinden farklı bir kitap fark etmiş.
Kitabın kapağı koyu yeşilmiş.
Üzerinde ne isim ne de yazar adı varmış.
Yalnızca küçük, altın renkli bir anahtar resmi bulunuyormuş.
Mert kitabı raftan çekmiş.
Tam o anda:
Tak!
diye bir ses duyulmuş.
Zeynep:
“Ne yaptın?”
“Hiçbir şey!”
Kitaplığın içinden garip sesler gelmeye başlamış.
Gıcır…
Tak…
Tık…
Sonra bütün kitaplık yavaşça yana doğru hareket etmiş.
İki çocuk şaşkınlıkla geri çekilmiş.
Kitaplığın arkasında küçük bir kapı ortaya çıkmış.
Zeynep’in gözleri büyümüş.
“Gizli kapı!”
Mert elindeki kitaba bakmış.
“Sanırım anahtarımız da bu.”
Kapının Üzerindeki Yazı
Kapı çok eski görünüyormuş.
Üzerinde gerçek bir kapı kolu yokmuş.
Ortada yalnızca kitap şeklinde küçük bir oyuk varmış.
Mert elindeki yeşil kitabı oyuğa yaklaştırmış.
Kitap tam olarak oraya uyuyormuş.
Yerine koyduğu anda kapının üzerinde altın harfler belirmiş:
BU KAPIYI AÇAN, HİKÂYELERİN YOLCUSU OLUR.
Zeynep heyecanla:
“Açalım!”
Mert bir an tereddüt etmiş.
“Ya arkasında tehlikeli bir şey varsa?”
Zeynep durmuş.
“Doğru.”
İki arkadaş Nermin Hanım’a haber vermeyi düşünmüş.
Tam geri dönecekleri sırada kapının altından küçük bir kâğıt çıkmış.
Kâğıdın üzerinde:
YARDIM EDİN!
yazıyormuş.
Mert ile Zeynep birbirlerine bakmış.
Birisinin yardıma ihtiyacı varmış.
Hikâyeler Dünyası
Kapıyı dikkatlice açmışlar.
Karşılarında karanlık bir oda beklerken bambaşka bir manzarayla karşılaşmışlar.
Uçsuz bucaksız yeşil tepeler…
Gökyüzünde uçan dev kuşlar…
Uzaklarda kuleleri bulutlara ulaşan bir kale…
Çiçeklerin arasından geçen taş bir yol…
Zeynep şaşkınlıkla:
“Bu kütüphanenin arkasında olamaz.”
Mert:
“Bence artık kütüphanede değiliz.”
Kapının hemen yanında küçük bir tabela varmış:
HİKÂYELER ÜLKESİ’NE HOŞ GELDİNİZ.
Mert gülümsemiş.
“Sanırım hayatımda okuduğum en güzel kitap başladı.”
Zeynep:
“Bu kitap değil Mert.”
“Nereden biliyorsun?”
“Çünkü kitabın içindeyiz!”
Konuşan Kedi Tarçın
İki arkadaş taş yolda yürümeye başlamış.
Bir süre sonra karşılarına turuncu bir kedi çıkmış.
Kedi onları görünce:
“Sonunda geldiniz!” demiş.
Mert ile Zeynep oldukları yerde kalmış.
Mert:
“Sen… konuştun mu?”
Kedi kaşlarını kaldırmış.
“Burada kedilerin konuşmasına mı şaşırıyorsunuz?”
Zeynep:
“Biraz.”
“Benim adım Tarçın.”
Mert:
“Yardım isteyen sen miydin?”
“Hayır. Ama sizi kimin çağırdığını biliyorum.”
“Kim?”
“Kitapların Koruyucusu.”
Tarçın kuyruğunu kaldırıp uzaktaki kaleyi göstermiş.
“Onu bulmalıyız. Fazla zamanımız yok.”
Kaybolan Sonlar
Yolda Tarçın olanları anlatmış.
Hikâyeler Ülkesi’nde dünyada yazılmış ve anlatılmış bütün masalların izleri bulunuyormuş.
Fakat birkaç gün önce çok garip bir şey olmuş.
Kitapların sonları kaybolmaya başlamış.
Mert:
“Bir kitabın sonu nasıl kaybolur?”
Tarçın:
“İşte sorun da bu.”
“Sonu olmayan kitapta ne oluyor?”
“Hikâye sürekli tekrar ediyor.”
Zeynep:
“Nasıl yani?”
“Bir ejderhayı yenmeye çalışan kahraman tam başaracakken yeniden hikâyenin başına dönüyor. Evine gitmeye çalışan çocuk bir türlü eve ulaşamıyor. Kaybolan hazinesini arayan korsan sürekli aynı adaya geliyor.”
Mert:
“Bu korkunç.”
Tarçın başını sallamış.
“Bütün kitapların sonları kaybolursa Hikâyeler Ülkesi sonsuza kadar aynı olayları tekrar edecek.”
Kitapların Koruyucusu
Kaleye ulaştıklarında onları uzun beyaz sakallı bir adam karşılamış.
Adı Rıza Dede‘ymiş.
Üzerinde cepleri kitap ayraçlarıyla dolu uzun bir ceket varmış.
“Hoş geldiniz çocuklar.”
Zeynep:
“Bizi siz mi çağırdınız?”
“Evet.”
“Neden biz?”
Rıza Dede gülümsemiş.
“Çünkü gizli kapı herkese açılmaz.”
Mert:
“Kime açılır?”
“Kitapları yalnızca okumayan, onların içindeki dünyayı merak edenlere.”
Sonra büyük bir masanın üzerindeki kitabı göstermiş.
Sayfaların son bölümleri tamamen boşmuş.
“Sonları kim çaldı?” diye sormuş Mert.
Rıza Dede:
“Kimse çalmadı.”
“Peki ne oldu?”
“İnsanlar hikâyelerin sonlarını tahmin etmekten vazgeçti.”
Hayal Gücünü Kaybeden Ülke
Rıza Dede anlatmaya devam etmiş.
“Bir zamanlar Hikâyeler Ülkesi çocukların hayal gücüyle beslenirdi.”
“Nasıl yani?” diye sormuş Zeynep.
“Bir çocuk kitap okurken ‘Acaba sonra ne olacak?’ diye düşündüğünde burada yeni yollar oluşurdu.”
Mert çevresindeki yollara bakmış.
“Bunların hepsi mi?”
“Evet.”
“Peki şimdi?”
“Çocuklar hikâyeleri hâlâ okuyor. Ama bazıları çok acele ediyor. Sonunu hemen öğrenmek istiyor. Karakterlerin ne yapabileceğini düşünmeden sayfaları geçiyor.”
Zeynep:
“Bu yüzden mi sonlar kayboluyor?”
“Hayal gücü zayıfladıkça hikâyelerin yolları da kayboluyor.”
Üç Hikâyeyi Tamamlamak
Rıza Dede masaya üç kitap koymuş.
“Gizli kapının yeniden açılması için bu üç hikâyeye son bulmanız gerekiyor.”
Birinci kitabın kapağında bir orman resmi varmış.
İkincisinde deniz.
Üçüncüsünde ise yüksek bir kule.
Mert:
“Doğru sonu nasıl bileceğiz?”
Rıza Dede:
“Tek bir doğru son yoktur.”
Zeynep şaşırmış.
“Nasıl yani?”
“İyi bir hikâyenin farklı sonları olabilir. Önemli olan düşünmeniz.”
Karanlık Ormanın Sonu
İlk kitabı açmışlar.
Bir anda kendilerini karanlık bir ormanda bulmuşlar.
Hikâyenin kahramanı Emir adında küçük bir çocukmuş.
Emir evine giden yolu kaybetmiş.
Önünde iki yol varmış.
Birinde:
KISA YOL
diğerinde:
GÜVENLİ YOL
yazıyormuş.
Kısa yol karanlık bir mağaradan geçiyormuş.
Güvenli yol ise uzunmuş.
Mert:
“Kısa yoldan gidelim.”
Zeynep:
“Neden?”
“Daha çabuk biter.”
Sonra ikisi de gülmüş.
Tam da Rıza Dede’nin anlattığı şeyi yapıyorlarmış.
Sadece sona ulaşmaya çalışıyorlarmış.
Emir’e güvenli yolu seçmesini önermişler.
Uzun yürüyüşün sonunda Emir evine ulaşmış.
Kitabın boş sayfasında cümleler belirmiş:
Emir acele etmek yerine güvenli yolu seçti ve evine döndü.
Birinci hikâye tamamlanmış.
Denizdeki Sandık
İkinci kitapta Deniz adında bir kız küçük bir teknede hazine sandığı buluyormuş.
Sandığın üzerinde:
YALNIZCA EN DEĞERLİ ŞEYİ ARAYAN AÇABİLİR.
yazıyormuş.
Deniz altın düşünmüş.
Mücevher düşünmüş.
Ama sandık açılmamış.
Zeynep:
“En değerli şey herkes için farklı olabilir.”
Mert:
“Belki Deniz için ailesidir.”
Deniz gözlerini kapatıp evde kendisini bekleyen ailesini düşünmüş.
Sandık açılmış.
İçinden altın çıkmamış.
Bir pusula çıkmış.
Pusula eve giden yolu gösteriyormuş.
İkinci hikâye de tamamlanmış.
Son Kule
Üçüncü kitapta Ayşe adında bir kız yüksek bir kuledeymiş.
Kapı kilitli değilmiş.
Ama Ayşe dışarı çıkmaya korkuyormuş.
Çünkü yıllardır kulenin dışındaki dünyanın çok tehlikeli olduğu söylenmiş.
Mert:
“Kapıyı açıp çıksın.”
Zeynep:
“Ama korkuyor.”
“Öyleyse nasıl bitecek?”
İkisi düşünmüş.
Sonunda Zeynep:
“Cesaret korkmamak değildir. Korktuğun hâlde küçük bir adım atabilmektir,” demiş.
Ayşe önce kapıyı biraz aralamış.
Ertesi gün merdivene çıkmış.
Sonra bahçeye adım atmış.
Kimse onu acele ettirmemiş.
Ayşe kendi zamanında dışarı çıkmış.
Kitabın son sayfasında şu cümle belirmiş:
Ayşe dünyayı bir anda değil, cesaret ettiği her küçük adımla keşfetti.
Üçüncü kitap da tamamlanmış.
Hikâyeler Yeniden Başlıyor
Bir anda kale sallanmış.
Mert:
“Ne oluyor?”
Tarçın sevinçle:
“Başardınız!”
Gökyüzünde binlerce renkli ışık belirmiş.
Işıklar Hikâyeler Ülkesi’nin dört bir yanına yayılmış.
Yarım kalan masallar yeniden devam etmeye başlamış.
Kahramanlar yollarını bulmuş.
Gemiler limanlarına ulaşmış.
Ejderhalar bazı hikâyelerde yenilmiş, bazılarında kahramanlarla arkadaş olmuş.
Kayıp hazineler bulunmuş.
Ama en güzeli, boş sayfaların yeniden kelimelerle dolmasıymış.
Eve Dönme Zamanı
Rıza Dede çocukları gizli kapıya götürmüş.
Mert:
“Tekrar gelebilir miyiz?”
“Belki.”
“Ne zaman?”
“Kapı sizi yeniden çağırdığında.”
Zeynep:
“Ya hiç çağırmazsa?”
Rıza Dede gülümsemiş.
“Hikâyeler Ülkesi’ne gelmek için her zaman sihirli kapıya ihtiyacınız yok.”
“Neye ihtiyacımız var?”
Rıza Dede bir kitap uzatmış.
“Buna.”
Mert kitabı almış.
“Kitaba mı?”
“Ve biraz hayal gücüne.”
Tarçın da çocukların yanına gelmiş.
“Beni unutmayın.”
Mert:
“Konuşan bir kediyi unutmak biraz zor.”
Tarçın gururla kuyruğunu kaldırmış.
Kütüphaneye Dönüş
Çocuklar kapıdan geçmiş.
Bir anda yeniden Güzelce Halk Kütüphanesi’ndeymişler.
Eski kitaplık arkalarında duruyormuş.
Zeynep saate bakmış.
Şaşırmış.
“Yalnızca beş dakika geçmiş!”
Mert:
“Biz saatlerce oradaydık.”
Nermin Hanım uzaktan seslenmiş:
“Çocuklar, aradığınız kitabı bulabildiniz mi?”
Mert ile Zeynep birbirlerine bakmış.
“Bulduk!”
Mert elindeki kitabı göstermek istemiş.
Ama Rıza Dede’nin verdiği kitap ortadan kaybolmuş.
Yerinde yalnızca küçük bir ayraç varmış.
Üzerinde şöyle yazıyormuş:
Her kitap bir kapıdır. Açmak için kapağını kaldırman yeterlidir.
Mert’in Yeni Alışkanlığı
O günden sonra Mert kitapları biraz farklı okumaya başlamış.
Bir bölüm bittiğinde hemen diğer sayfaya geçmiyormuş.
Önce düşünüyormuş:
“Ben olsam ne yapardım?”
“Bu karakter başka ne yapabilir?”
“Hikâye nasıl bitebilir?”
Bazen tahmini doğru çıkıyormuş.
Bazen tamamen yanlış.
Ama yanlış tahmin etmek artık onu üzmüyormuş.
Çünkü önemli olan sonu bilmek değil, hikâyenin içinde düşünmekmiş.
Zeynep ise küçük bir defter tutmaya başlamış.
Adını:
Ben Olsaydım
koymuş.
Okuduğu hikâyelerde farklı davranabileceğini düşündüğü yerleri deftere yazıyormuş.
Yıllar Sonra
Mert ve Zeynep büyümüş.
Ama Güzelce Halk Kütüphanesi’ni hiç unutmamışlar.
Eski kitaplık hâlâ aynı yerdeymiş.
Arkasındaki gizli kapıyı bir daha hiç görememişler.
Bir gün kütüphaneye küçük bir çocuk gelmiş.
Elindeki kitabı Mert’e gösterip:
“Bu kitabın sonunu biliyor musun?” diye sormuş.
Mert:
“Biliyorum.”
“Bana söyler misin?”
Mert gülümsemiş.
“Önce sen tahmin et.”
Çocuk biraz düşünmüş.
“Belki kahraman ejderhayı yenmez.”
“Başka?”
“Belki onunla arkadaş olur.”
“Başka?”
Çocuğun gözleri parlamış.
“Belki ejderha aslında kötü değildir!”
Mert gülümsemiş.
Tam o sırada kütüphanenin en arkasından hafif bir ses gelmiş.
Tık…
Mert dönüp eski kitaplığa bakmış.
Sanki birkaç santim hareket etmiş gibi görünüyormuş.
Ama emin olamamış.
Gizli Kapının Gerçek Anahtarı
O akşam Mert ve Zeynep yıllar önce yaşadıkları macerayı konuşmuş.
Zeynep:
“Sence gerçekten oldu mu?” diye sormuş.
Mert:
“Bilmiyorum.”
“Belki çocukken hayal ettik.”
“Olabilir.”
Tam o anda Mert eski kitap ayracını cebinden çıkarmış.
Üzerindeki yazı hâlâ duruyormuş:
Her kitap bir kapıdır.
Zeynep gülümsemiş.
“Sanırım cevabımız bu.”
Çünkü bazı kapılar anahtarla açılırmış.
Bazıları cesaretle…
Bazıları merakla…
Ama kitapların kapıları yalnızca kapağını açıp ilk cümleyi okumakla açılırmış.
Bir kitabı okuduğunuzda kendi odanızda otururken uzak ülkelere gidebilir…
Yüzlerce yıl öncesini görebilir…
Henüz var olmayan dünyalarda dolaşabilir…
Hiç tanımadığınız insanların neler hissettiğini anlayabilir…
Ve belki de daha önce hiç sormadığınız soruları sormaya başlayabilirmişsiniz.
İşte Sihirli Kitaplığın Gizli Kapısı’nın gerçek sırrı da buymuş.
Kapı hiçbir zaman tamamen kapanmamış.
Çünkü dünyada okunmayı bekleyen bir kitap olduğu sürece Hikâyeler Ülkesi’nin kapısı da açık kalacakmış.
Gökten üç kitap ayracı düşmüş.
Biri her gün yeni bir şey öğrenmek isteyenlerin kitabına…
Biri bir hikâyeyi okurken “Ben olsam ne yapardım?” diye düşünenlerin sayfasına…
Sonuncusu ise kitapların yalnızca kelimelerden değil, kocaman dünyalardan oluştuğunu keşfeden bütün çocukların avucuna düşmüş.
Ve masal burada bitmiş.
Ama yakınınızda bir kitaplık varsa raflara dikkatlice bakın.
Belki diğerlerinden biraz daha eski bir kitaplık görürsünüz.
Belki üzerinde ismi olmayan yeşil bir kitap bulursunuz.
Ve belki onu raftan çektiğinizde arkanızdan küçücük bir ses gelir:
Tık…
O zaman şaşırmayın.
Çünkü bazı hikâyeler okunmayı değil, içine girilmesini beklermiş.







