
🎧 Masalı dinle
Kırk haramiler, uzak diyarlarda yaşayan insanların korkuyla bahsettiği, zenginlerin mallarını çalan ve dağların arasında gizli bir mağarada saklanan tehlikeli bir haydut grubuydu. Ancak bu masalın kahramanı, onların karşısına cesaretiyle değil, dürüstlüğü ve iyiliğiyle çıkacaktı.
Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde, yemyeşil ormanların ve yüksek dağların arasında küçük bir köy varmış. Bu köyde Ali adında, yaşlı annesiyle birlikte yaşayan fakir ama çok dürüst bir oduncu varmış. Ali, her sabah erkenden kalkar, baltasını omzuna alır ve ormana giderek ağaç dalları toplarmış. Topladığı odunları köy pazarında satar, kazandığı parayla annesine yiyecek ve kendisine gerekli olan eşyaları alırmış.
Ali’nin çok fazla parası yokmuş ama kimseye karşı haksızlık etmez, bulduğu hiçbir şeyi sahibinden izinsiz almazmış. Köyde herkes onun bu güzel huyunu bilirmiş.
Bir sabah Ali, her zamankinden daha erken uyanmış. Annesine kahvaltısını hazırlamış ve ormanın derinliklerine doğru yola çıkmış. Gün boyunca kuru dalları toplamış. Öğle vakti dinlenmek için büyük bir meşe ağacının altına oturmuş. Tam o sırada uzaktan gelen nal sesleri duymuş.
Merakla başını kaldırıp sesin geldiği yöne bakmış. Biraz ileride, atların üzerinde ilerleyen kalabalık bir grup görmüş. Adamların hepsi siyah kıyafetler giyiyor, yüzlerini bezlerle kapatıyormuş.
Ali hemen büyük bir ağacın arkasına saklanmış.
Atlılar, dağın yamacındaki kocaman bir kayanın önünde durmuşlar. İçlerinden biri atından inerek kayanın karşısına geçmiş ve yüksek sesle:
“Açıl susam açıl!” diye bağırmış.
Ali duyduklarına inanamamış. Kayanın ortasında büyük bir kapı açılmış. Atlılar sırayla mağaraya girmişler. Bir süre sonra hepsi dışarı çıkmış ve yeniden atlarına binerek oradan uzaklaşmış.
Ali, onların kim olduğunu anlamış. Bunlar, yıllardır köyleri ve kasabaları soyan meşhur kırk haramiler grubuydu. Mağaraya girdiklerinde içeride altınlar, mücevherler ve değerli eşyalar sakladıklarını düşünmüş.
Atlıların uzaklaştığından emin olduktan sonra Ali, yavaşça kayanın yanına gitmiş. Bir süre etrafı kontrol etmiş. Sonra cesaretini toplayarak:
“Açıl susam açıl!” demiş.
Kocaman kaya gürültüyle iki yana açılmış. Ali şaşkınlık içinde mağaranın içine girmiş. İçerisi öylesine büyükmüş ki sanki başka bir dünyaya adım atmış. Duvarların kenarında altın keseleri, gümüş tabaklar, mücevher kutuları ve değerli kumaşlar duruyormuş.
Ali hayatında hiç bu kadar zenginlik görmemiş. Bir süre etrafına bakmış. Sonra aklına annesi gelmiş. Annesinin yıllardır eski kıyafetlerle dolaştığını, bazen yiyecek almak için bile zorlandıklarını hatırlamış.
Tam o sırada yerde küçük bir kese görmüş. Keseyi eline almış. İçinde birkaç altın varmış. Bir an için bu altınları alıp götürmeyi düşünmüş. Ancak hemen ardından kendi kendine şöyle demiş:
“Bu altınlar benim değil. Başkalarının emeğiyle kazanılmış ya da çalınmış olabilir. Başkasının malını almak beni zengin yapmaz, sadece haksızlık etmiş olurum.”
Keseyi yerine bırakmış.
Mağaranın çıkışına doğru yürürken köyde yaşayan yaşlı bir tüccarın birkaç gün önce haydutlar tarafından soyulduğunu hatırlamış. Mağaradaki eşyaların arasında tüccarın ailesine ait olduğunu bildiği işlemeli bir sandık da varmış.
Ali, sandığın üzerindeki işareti görünce şaşırmış. Demek ki haydutlar masum insanların mallarını buraya getiriyormuş.
Hemen mağaradan çıkmış ve kayanın kapanmasını sağlamış. Ardından doğruca köyün muhtarına gitmiş. Gördüklerini bir bir anlatmış.
Muhtar önce Ali’ye inanmamış. Ancak onun dürüstlüğünü bildiği için köyün güvenilir birkaç adamını yanına alarak mağaraya gitmeye karar vermiş.
Ertesi sabah hep birlikte dağa çıkmışlar. Ali, kayanın önüne gelince:
“Açıl susam açıl!” diye seslenmiş.
Kaya açılmış ve herkes mağaranın içindeki hazineleri görünce şaşkınlıktan donup kalmış.
Muhtar, içerideki eşyaların sahiplerini belirlemek için köydeki insanlara haber göndermiş. Günler süren araştırmalar sonucunda birçok altın, mücevher ve değerli eşya gerçek sahiplerine geri verilmiş.
Ancak kırk haramiler mağaralarına döndüklerinde hazinelerinin yerinde olmadığını fark etmişler. Çok öfkelenmişler. Mağaranın sırrını birinin öğrendiğini anlamışlar.
Haydutların lideri adamlarına:
“Kim bizim hazinemizi aldıysa onu bulup getirin!” diye emir vermiş.
Köyde araştırma yapmaya başlamışlar. Fakat köylüler artık birlikte hareket ediyormuş. Muhtar, köyün girişlerine nöbetçiler yerleştirmiş ve herkesin dikkatli olmasını istemiş.
Bir akşam haydutlar köye gizlice yaklaşmışlar. Ancak köylüler onları önceden fark etmiş. Çanlar çalmaya başlamış, herkes evlerinden çıkmış ve yardım istemiş. Köyün çevresinde bekleyen muhafızlar da gelince haydutlar kaçacak yer bulamamış.
Sonunda bütün haydutlar yakalanmış ve yaptıkları kötülüklerin hesabını vermek üzere kasabanın yöneticilerine teslim edilmişler.
Aradan birkaç hafta geçmiş. Köyde yeniden huzur başlamış. İnsanlar kaybettikleri eşyalarına kavuşmuş, herkes güven içinde yaşamaya başlamış.
Muhtar, Ali’yi köy meydanına çağırmış. Bütün köylülerin önünde ona teşekkür etmiş.
“Ali, sen bu köyün en zengin insanı olmayabilirsin ama hepimize dürüstlüğün ne kadar değerli olduğunu gösterdin. İsteseydin mağaradaki altınlardan alabilirdin. Fakat sen doğru olanı seçtin.”
Köylüler hep birlikte Ali’yi alkışlamış.
Muhtar, Ali’ye küçük bir ev ve geçimini sağlayabileceği kadar para vermiş. Böylece Ali ile annesi artık daha rahat bir hayat yaşamaya başlamışlar.
Ali ise kazandığı bu iyiliği hiçbir zaman unutmamış. Her fırsatta ihtiyaç sahibi insanlara yardım etmiş. Çünkü gerçek zenginliğin altınlarda değil, insanın kalbinde olduğunu biliyormuş.
O günden sonra köyde çocuklara hep Ali’nin hikâyesi anlatılmış. Kırk haramiler ile yaşanan bu macera, dürüstlüğün ve cesaretin kötülükten daha güçlü olduğunu herkese öğretmiş.
Ve gökten üç elma düşmüş: Biri bu masalı anlatana, biri dinleyene, biri de her zaman dürüst olmayı seçenlere…
Kırk Haramiler ve Dürüst Oduncu







