Karınca ile Tırtıl Hayatı
Bir varmış bir yokmuş, yemyeşil ağaçlarla dolu büyük bir ormanda çalışkan bir karınca yaşarmış. Bu karıncanın adı Kıvılcım’mış. Kıvılcım, her sabah erkenden uyanır, yiyecek toplar ve yuvasını düzenlermiş. Ormandaki herkes onun ne kadar düzenli ve çalışkan olduğunu bilirmiş.
Bir gün Kıvılcım, bir yaprağın üzerinde yavaş yavaş ilerleyen küçük bir tırtıl görmüş. Tırtılın adı ise Mino’ymuş. Mino ağır hareket ettiği için diğer böcekler onunla alay edermiş. Oysa Mino çok nazik ve iyi kalpliymiş.
Kıvılcım, Mino’nun üzgün olduğunu fark edip yanına yaklaşmış.
“Merhaba Mino, neden böyle üzgünsün?” diye sormuş.
Mino içini çekmiş.
“Herkes benim çok yavaş olduğumu söylüyor. Ne kadar uğraşsam da sizin gibi hızlı olamıyorum.”
Kıvılcım gülümsemiş.
“Hızlı olmak her zaman en önemli şey değildir. Her canlının kendine göre bir yeteneği vardır.”
Mino bu sözleri duyunca biraz rahatlamış. O günden sonra Kıvılcım ile Mino sık sık birlikte vakit geçirmeye başlamışlar. Karınca çalışırken tırtıl da ona sohbet ederek eşlik ediyormuş.
Bir sabah ormanda büyük bir rüzgâr çıkmış. Ağaçlar sallanıyor, yapraklar uçuşuyormuş. Kıvılcım topladığı yiyecekleri yuvasına taşımaya çalışırken güçlü bir rüzgâr onu küçük bir çukurun içine düşürmüş. Çukurun kenarları çok dik olduğu için tek başına çıkamıyormuş.
Kıvılcım korkuyla bağırmış:
“Yardım edin!”
Sesini duyan Mino hemen çukura doğru gelmiş. Ama o da küçük olduğu için karıncayı çekip çıkaramazmış. Bir süre düşünmüş, sonra uzun bir yaprağı çukurun içine sarkıtmış.
“Kıvılcım, bu yaprağa tutun!” demiş.
Kıvılcım yaprağa sıkıca tutunmuş. Mino bütün gücüyle yaprağı çekmiş ve sonunda karınca çukurdan çıkmayı başarmış.
Kıvılcım çok mutlu olmuş.
“Beni kurtardın Mino! Demek ki yavaş olmak, güçsüz olmak anlamına gelmiyormuş.”
Mino utanarak gülümsemiş.
“Ben sadece elimden geleni yaptım.”
Aradan günler geçmiş. Bir sabah Kıvılcım, Mino’yu bir dalın üzerinde hareketsiz dururken görmüş.
“Neden hareket etmiyorsun?” diye sormuş merakla.
Mino heyecanla cevap vermiş:
“Çünkü değişim zamanı geldi. Bir süre kozanın içinde kalacağım.”
Kıvılcım arkadaşının yanından ayrılmamış. Günler boyunca onu korumuş. Sonunda bir sabah koza yavaşça açılmış ve içinden rengârenk kanatları olan güzel bir kelebek çıkmış.
Kıvılcım hayranlıkla bakmış.
“Mino, sen harika bir kelebek olmuşsun!”
Mino kanatlarını çırparak gülümsemiş.
“Gördün mü? Her canlı kendi zamanında değişir ve güzelleşir.”
O günden sonra ormandaki böcekler artık Mino ile alay etmemişler. Herkes onun sabırlı ve cesur olduğunu anlamış. Kıvılcım da arkadaşının sayesinde dış görünüşe ya da hıza göre karar vermemek gerektiğini öğrenmiş.
İki arkadaş uzun yıllar boyunca ormanda mutlu bir şekilde yaşamışlar. Kıvılcım çalışkanlığıyla, Mino ise sabrı ve nezaketiyle herkese örnek olmuş.
Masalın öğüdü: Herkesin yeteneği farklıdır. Sabırlı olmak, başkalarını küçümsememek ve dostlarımıza yardım etmek en büyük erdemlerdendir.
