Rüyalar Bahçesinde Bir Gece

Rüyalar Bahçesinde Bir Gece

Rüyalar Bahçesinde Bir masal başlıyor , Gece yavaşça şehrin üzerine inerken küçük Lina yatağına uzandı. Odasının penceresinden gökyüzüne baktığında, ayın pırıl pırıl ışığını ve birbirinden güzel yıldızları gördü. Annesi ona iyi geceler dileyip odadan çıkınca Lina battaniyesine sarıldı ve gözlerini kapattı.

Tam uykuya dalmak üzereyken penceresinden içeri minicik, gümüş renkli bir kelebek süzüldü. Kelebeğin kanatları yıldızlar gibi parlıyordu.

“Benimle gelmek ister misin?” diye fısıldadı kelebek.

Lina şaşkınlıkla yatağından doğruldu.

“Nereye gideceğiz?” diye sordu.

“En güzel düşlerin olduğu yere…”

Lina elini kelebeğe doğru uzattı. O anda odasının duvarları yavaşça ışıkla doldu. Yatağının yanında daha önce hiç görmediği küçük, yuvarlak bir kapı belirdi. Kapının üzerinde altın harflerle “Rüyalar Bahçesi” yazıyordu.

Lina kapıyı açtığında kendisini rengârenk çiçeklerle dolu büyülü bir bahçede buldu. Çiçeklerin bazıları yıldız şeklindeydi, bazıları ise hafifçe sallandıklarında ninni gibi sesler çıkarıyordu.

Lina rüyalar bahçesinde ilerlerken yumuşacık çimenlerin üzerinde yürüdü. Gökyüzünde uçan minik bulutlar vardı. Bulutların üzerinde tavşanlar, kuşlar ve sevimli kediler uyuyordu.

Biraz ileride küçük bir çeşme gördü. Çeşmenin suyu normal su gibi değildi. İçinden gümüş ışıklar akıyordu.

“Bu nedir?” diye sordu Lina.

Gümüş kelebek gülümsedi.

“Bu, güzel düşünceler çeşmesi. Ondan bir damla içen herkes kalbindeki güzel anıları hatırlar.”

Lina çeşmeden minicik bir yudum aldı. Bir anda annesiyle yaptığı kahvaltıyı, babasıyla oynadığı oyunları ve arkadaşlarıyla geçirdiği neşeli günleri hatırladı. Kalbi sıcacık oldu.

Sonra bahçenin uzak köşesinden tatlı bir ses geldi.

“Buraya gelir misin?”

Lina sesin geldiği yere baktığında, pembe bir tavşanın küçük bir ağacın altında oturduğunu gördü.

“Biraz üzgünüm,” dedi tavşan. “Uyumadan önce aklıma çok fazla düşünce geliyor. Bir türlü rahatlayamıyorum.”

Lina tavşanın yanına oturdu.

“Bazen benim de öyle oluyor,” dedi. “Ama güzel şeyleri düşününce içim sakinleşiyor.”

Tavşan merakla sordu:

“Ne düşünüyorsun?”

Lina gökyüzündeki yıldızlara baktı.

“Sevdiğim insanları, güzel anılarımı ve yarın yapacağım güzel şeyleri…”

Tavşan gülümsedi. Sonra gözlerini kapattı ve derin bir nefes aldı.

Bahçenin çiçekleri hafifçe sallandı. Ninni gibi tatlı bir melodi etrafa yayıldı. Lina da kendisini gittikçe daha huzurlu hissetmeye başladı.

Bir süre sonra gümüş kelebek Lina’nın yanına geldi.

“Artık eve dönme zamanı,” dedi.

Lina bahçeye son kez baktı. Rüyalar bahçesinde geçirdiği bu güzel geceyi hiç unutmak istemiyordu.

“Buraya tekrar gelebilecek miyim?” diye sordu.

“Ne zaman gözlerini kapatıp güzel şeyler düşünürsen, buranın kapısı sana açılabilir,” dedi kelebek.

Lina gülümsedi ve küçük kapıdan geçerek odasına döndü. Yatağı hâlâ sıcacıktı. Battaniyesinin altına girdi ve başını yastığına koydu.

Pencereden ay ışığı içeri süzülüyordu. Lina gözlerini kapattığında kendisini yeniden rüyalar bahçesinde gördü. Bu kez etrafında minik tavşanlar, renkli kelebekler ve parlayan yıldızlar vardı.

Uzaklardan yumuşak bir ninni duyuldu.

Lina derin bir nefes aldı.

“İyi geceler,” diye fısıldadı.

Ve huzurlu bir gülümsemeyle uykuya daldı.

O geceden sonra Lina, yatağına her uzandığında günün güzel anılarını düşünmeye başladı. Çünkü biliyordu ki güzel düşünceler, insanın kalbine huzur verir ve en tatlı rüyaların kapısını açardı.

Belki siz de bu gece gözlerinizi kapattığınızda, ay ışığının aydınlattığı gizli bir kapı bulabilirsiniz.

Belki o kapının ardında sizi bekleyen rengârenk bir bahçe vardır.

Belki de rüyalar bahçesinde sizin için hazırlanmış sıcacık bir uyku vardır.

Tatlı rüyalar…