Kardan Adamın Son Bahar Macerası

Bir varmış, bir yokmuş. Dağların eteklerinde, kış geldiğinde çatıların bembeyaz karlarla kaplandığı küçük bir köy varmış. Bu köyde Ece adında neşeli ve meraklı bir kız çocuğu yaşarmış.

Ece kışı çok severmiş. Kar yağmaya başladığında penceresinin önüne oturur, gökyüzünden süzülen kar tanelerini saatlerce izlermiş.

Ama en çok kardan adam yapmayı severmiş.

O yıl köye öyle çok kar yağmış ki bahçedeki çitler neredeyse görünmez olmuş. Ece kırmızı eldivenlerini takmış, atkısını boynuna dolamış ve koşarak bahçeye çıkmış.

Önce büyük bir kar topu yapmış.

Sonra biraz daha küçük bir tane…

En son da başı için üçüncü bir kar topu hazırlamış.

Kömürlerden iki göz, küçük taşlardan gülümseyen bir ağız yapmış. Burnuna turuncu bir havuç takmış.

Başına babasının eski kahverengi şapkasını, boynuna ise yeşil bir atkı koymuş.

“Senin adın Köpük olsun!” demiş Ece.

O günden sonra Köpük, Ece’nin bahçesindeki en yakın arkadaşı olmuş.

Ece her sabah okula gitmeden önce ona,

“Günaydın Köpük!” dermiş.

Okuldan döndüğünde ise bütün gün yaşadıklarını anlatırmış.

Köpük elbette cevap vermezmiş.

En azından Ece öyle sanıyormuş.

Kışın Son Gecesi: Kardan Adamın Son Bahar Macerası

Günler geçmiş.

Şubat ayının sonlarına doğru kar yağışı azalmaya başlamış.

Bir sabah çatılardan küçük su damlaları düşüyormuş.

Kuşların sesleri yeniden duyulmaya başlamış.

Ece’nin annesi pencereden dışarı bakarak,

“Bahar yaklaşıyor,” demiş.

Ece sevinmek yerine bahçedeki Köpük’e bakmış.

Kardan adamın şapkası biraz yana eğilmişti.

“Bahar gelirse Köpük’e ne olacak?” diye sormuş.

Annesi bir an sessiz kalmış.

“Kardan adamlar sıcak havayı pek sevmezler.”

Ece ne demek istediğini anlamış.

O gün okuldan geldiğinde hemen Köpük’ün yanına koşmuş.

“Merak etme,” demiş. “Seni güneşten koruyacağım.”

Üzerine büyük bir şemsiye yerleştirmiş.

Ama baharın gelişini bir şemsiyeyle durdurmak mümkün değilmiş.

O gece Ece üzgün bir şekilde yatağına girmiş.

Tam uyumak üzereyken bahçeden garip bir ses gelmiş.

“Ece…”

Ece doğrulmuş.

Bir süre dinlemiş.

“Ece!”

Ses gerçekten bahçeden geliyormuş.

Penceresini açmış.

Ve gözlerine inanamamış.

Köpük ona el sallıyormuş!

Köpük Konuşuyor

Ece pijamalarıyla bahçeye koşmuş.

“Köpük! Sen konuşabiliyor musun?”

Kardan adam gülmüş.

“Yalnızca kışın son gecesinde.”

“Neden?”

“Çünkü her kardan adama bahar gelmeden önce bir dilek hakkı verilir.”

Ece heyecanlanmış.

“Ne dileyeceksin?”

Köpük gökyüzüne bakmış.

“Baharı görmek istiyorum.”

Ece şaşırmış.

“Ama bahar gelirse erirsin!”

“Biliyorum.”

“O zaman neden görmek istiyorsun?”

Köpük biraz düşünmüş.

“Bütün kış boyunca kuşlardan baharı dinledim. Çiçeklerin açtığını, kelebeklerin uçtuğunu, ağaçların yeşile döndüğünü söylediler. Bir kez olsun görmek istiyorum.”

Ece üzülmüş.

Arkadaşının erimesini istemiyormuş.

Ama onun hayalini gerçekleştirmesine de engel olmak istememiş.

“Peki,” demiş. “O zaman sana baharı göstereceğim.”

Tam o anda Köpük’ün boynundaki yeşil atkı ışıldamış.

Köpük küçük adımlarla yürümeye başlamış.

“Macera başlıyor!” diye bağırmış.

Baharı Arayan İki Arkadaş

Ece ile Köpük köyün dışındaki ormana doğru yürümüşler.

Her yer hâlâ karla kaplıymış.

“Bahar nerede?” diye sormuş Köpük.

“Henüz gelmedi.”

“Belki onu bulabiliriz.”

Bir süre ilerlediklerinde karların arasından küçücük yeşil bir yaprak çıktığını görmüşler.

Köpük heyecanla eğilmiş.

“Bu mu bahar?”

Ece gülmüş.

“Sanırım başlangıcı.”

Biraz ileride eriyen karların altından küçük bir dere akıyormuş.

Suyun sesi sessiz ormanda yankılanıyormuş.

Köpük derenin kenarına oturmuş.

“Kar eriyince su mu oluyor?”

“Evet.”

Köpük kendi kollarına bakmış.

“Demek ben de bir gün su olacağım.”

Ece’nin yüzündeki gülümseme kaybolmuş.

“Bunu konuşmayalım.”

Köpük ise gülümsemiş.

“Neden? Belki su olmak da güzel bir şeydir.”

Kardan Adamın Son Bahar Macerası Kaybolan Minik Serçe

Tam o sırada çalıların arasından ince bir ses duymuşlar.

“Cik… cik…”

Küçük bir serçe yerde titriyormuş.

Ece onu ellerinin arasına almış.

“Çok üşümüş.”

Köpük atkısını çıkarmış.

“Benim atkımı kullan.”

Ece şaşırmış.

“Sen üşümez misin?”

Köpük kahkaha atmış.

“Ben zaten kardan yapılmışım!”

Yeşil atkıyla serçeyi sarmışlar.

Bir süre sonra kuş kendine gelmiş.

Kanatlarını çırparak yakındaki ağaca uçmuş.

Köpük mutlu olmuş.

“Macera güzel bir şeymiş.”

Ece gülümsemiş.

“Daha yeni başladık.”

Güneş Vadisi

Sabaha doğru ormanın sonuna ulaşmışlar.

Karşılarında büyük bir vadi uzanıyormuş.

Vadinin bir tarafı hâlâ karla kaplıymış.

Diğer tarafında ise karlar tamamen erimiş.

Toprağın arasından sarı, mor ve beyaz çiçekler çıkmış.

Köpük olduğu yerde kalmış.

“Bahar…”

Güneş dağların arkasından yavaşça yükseliyormuş.

Işıkları vadiyi altın rengine boyamış.

Kelebekler çiçeklerin üzerinde uçuşuyor, kuşlar dallarda şarkı söylüyormuş.

Köpük hayatında ilk kez çiçek görüyormuş.

Yavaşça yanlarına gitmiş.

“Çok güzeller.”

Ece arkadaşına bakmış.

Ama bir şeylerin değiştiğini fark etmiş.

Köpük’ün kolundan küçük bir su damlası düşmüş.

“Köpük!”

Kardan adam gülümsemiş.

“Sanırım güneş beni buldu.”

Eve Dönmeliyiz

Ece paniğe kapılmış.

“Hemen geri dönmeliyiz!”

Köpük başını sallamış.

“Biraz daha kalabilir miyiz?”

“Ama eriyorsun!”

“Biliyorum.”

Ece’nin gözleri dolmuş.

“Seni kaybetmek istemiyorum.”

Köpük sessizce Ece’ye bakmış.

“Ben de seni bırakmak istemiyorum. Ama bazen güzel şeylerin sonsuza kadar sürmesi gerekmez.”

Ece bunu kabul etmek istemiyormuş.

“Bir mağara buluruz. Seni soğukta saklarız.”

“Sonra?”

“Gelecek kışı beklersin.”

Köpük gülümsemiş.

“Ama o zaman hep saklanmam gerekir. Ben bugün baharı gördüm. Bir serçeye yardım ettim. Ormanda yürüdüm. Güneşin doğuşunu izledim. Bunların hepsi benim için kocaman bir maceraydı.”

Ece sessizce arkadaşının elini tutmuş.

Köpük’ün eli biraz küçülmüş.

Köpük’ün Son İsteği

Güneş yükseldikçe Köpük daha hızlı erimeye başlamış.

Şapkası yere düşmüş.

Havuç burnu kara yuvarlanmış.

Köpük Ece’ye dönmüş.

“Senden bir şey isteyebilir miyim?”

“Ne istersen.”

“Gelecek kış başka bir kardan adam yap.”

Ece ağlayarak,

“Ama o sen olmazsın,” demiş.

“Hayır. Ben olmayacağım.”

Köpük biraz düşünmüş.

“Ama belki ona benim şapkamı takarsın.”

Ece başını sallamış.

“Takacağım.”

“Yeşil atkımı da.”

“Onu da.”

Köpük gülümsemiş.

“Bir de ona baharı anlat.”

Ece arkadaşına sarılmış.

“Anlatacağım.”

Birkaç dakika sonra Köpük tamamen erimiş.

Geriye kahverengi şapkası, havuç burnu, birkaç kömür parçası ve küçük bir su birikintisi kalmış.

Ece uzun süre orada oturmuş.

Küçük Bir Mucize

Ece eve dönerken Köpük’ün şapkasını yanında taşımış.

Günler geçmiş.

Bahar köye tamamen gelmiş.

Ağaçlar yeşermiş, çiçekler açmış.

Bir gün Ece annesiyle bahçede dolaşırken Köpük’ün eskiden durduğu yerde küçük beyaz bir çiçek görmüş.

“Anne! Buraya hiç çiçek ekmiş miydik?”

Annesi başını sallamış.

“Hayır.”

Ece çiçeğin yanına çömelmiş.

Yapraklarının üzerinde küçücük bir su damlası varmış.

Güneş vurduğunda damla pırıl pırıl parlamış.

Ece gülümsemiş.

“Köpük…”

Belki sadece sıradan bir çiçekti.

Belki de değildi.

Bir Sonraki Kış

Aylar geçmiş.

Sonbahar gelmiş.

Yapraklar sararmış.

Sonra bir sabah Ece uyandığında bütün köyü beyaz bir örtüyle kaplanmış bulmuş.

“Kar yağıyor!”

Montunu giyip dışarı koşmuş.

Büyük bir kar topu yapmış.

Ardından ikinciyi ve üçüncüyü…

Kömürden gözler, havuçtan burun eklemiş.

Son olarak eski kahverengi şapkayı yeni kardan adamın başına koymuş.

Boynuna da yeşil atkıyı dolamış.

Ece biraz geri çekilmiş.

Yeni kardan adamına bakmış.

“Senin adın Bulut olsun.”

Sonra gülümseyerek eklemiş:

“Sana anlatmam gereken çok güzel bir bahar hikâyesi var.”

O gece kar yeniden yağmaya başlamış.

Ece penceresinden Bulut’u izlerken gökyüzünden düşen kar tanelerinden biri cama konmuş.

Kar tanesi eriyerek küçücük bir su damlasına dönüşmüş.

Ece artık üzülmemiş.

Çünkü Köpük ona çok önemli bir şey öğretmişti.

Bazı vedalar bir hikâyenin sonu değil, başka bir hikâyenin başlangıcıymış. Kardan Adamın Son Bahar Macerası