Sihirli Ayakkabıları Olan Küçük Çocuk
Sihirli Ayakkabılar Masalına başlıyoruz , Bir varmış, bir yokmuş. Uzaklarda, yemyeşil tepelerin arasında kurulmuş küçük ve sevimli bir kasaba varmış. Bu kasabanın adı Güneşli Vadi’ymiş. Evlerin çatılarında rengârenk çiçekler açar, sokaklarında çocukların neşeli sesleri duyulurmuş. Kasabanın hemen dışında ise kimsenin pek yaklaşmadığı eski bir taş değirmen bulunurmuş.
Bu kasabada Efe adında meraklı ve yardımsever bir çocuk yaşarmış. Efe’nin en büyük özelliği, karşısına çıkan her şeyi merak etmesiymiş. Gökyüzündeki bulutların nereye gittiğini, kuşların nasıl yön bulduğunu, yıldızların neden parladığını ve eski evlerin içinde neler saklandığını düşünür dururmuş.
Efe’nin odası da en az kendisi kadar meraklıymış. Raflarında eski kitaplar, masasında renkli taşlar, duvarlarında çizdiği haritalar bulunurmuş. Bir gün Efe, büyükannesinin evinin tavan arasında eski bir sandık bulmuş.
Sandığın üzeri kalın bir toz tabakasıyla kaplıymış. Efe elini uzatıp tozları temizlediğinde kapağın üzerinde küçük bir yıldız şekli görmüş.
“Acaba bunun içinde ne var?” diye fısıldamış.
Sandığı açtığında karşısına eski kıyafetler, sararmış mektuplar ve birkaç küçük eşya çıkmış. Fakat sandığın en altında, kırmızı kurdeleyle bağlanmış garip bir kutu varmış.
Kutuyu açtığında Efe’nin gözleri kocaman olmuş.
İçinde, daha önce hiç görmediği kadar güzel bir çift ayakkabı duruyormuş.
Ayakkabıların kenarlarında gümüş renkli çizgiler, bağcıklarında ise küçük mavi taşlar varmış. Üzerlerine ışık vurduğunda sanki yıldızlar parlıyormuş.
Efe ayakkabıları eline aldığı anda kutunun içinden çok hafif bir ses yükselmiş:
“Doğru kişiyi buldun.”
Efe korkuyla etrafına bakmış.
“Kim konuştu?”
Cevap gelmemiş.
Ayakkabıları dikkatlice yere bırakan Efe, büyükannesine koşmuş. Büyükannesi ayakkabıları görünce bir süre sessiz kalmış.
“Demek sonunda onları bulan biri çıktı,” demiş.
Efe şaşkınlıkla sormuş:
“Neyi buldum?”
Büyükannesi gülümseyerek eski sandalyeye oturmuş.
“Onlar sıradan ayakkabılar değil. Yıllar önce bu kasabayı büyük bir tehlikeden kurtaran gezgin bir büyücüye aitmiş. Bu ayakkabılar sahibine uzak yerlere gitme ve gizli yolları bulma gücü verirmiş. Fakat onları yalnızca iyi kalpli ve başkalarına yardım etmek isteyen biri kullanabilirmiş.”
Efe hayranlıkla ayakkabılara bakmış.
“Yani gerçekten sihirli mi?”
Büyükannesi başını sallamış.
“O kadarını ancak giydiğinde anlayabilirsin.”
Efe önce biraz çekinmiş. Sonra ayakkabıları ayağına giymiş.
O anda odanın içindeki hava değişmiş.
Pencereden içeri giren rüzgâr hızlanmış, perdeler havalanmış ve ayakkabıların üzerindeki mavi taşlar parlamaya başlamış. Efe bir adım attığında kendisini bir anda odanın diğer ucunda bulmuş.
“Vay canına!”
Bir adım daha attığında ise pencerenin yanında durmuş.
Büyükannesi gülümseyerek:
“Sanırım ayakkabılar seni kabul etti,” demiş.
Efe o günden sonra ayakkabıların gücünü dikkatlice kullanmaya karar vermiş.
Fakat çok geçmeden kasabada garip bir olay yaşanmış.
Güneşli Vadi’nin ortasında duran eski saat kulesi bir sabah çalışmayı bırakmış. Bu sıradan bir saat değilmiş. Kasaba halkına göre kulenin tepesindeki büyük saat, vadinin neşesini koruyan büyülü bir saatmiş. Saat durduğunda kasabada tuhaflıklar başlamış.
Çiçekler kapanmış, kuşlar sessizleşmiş ve insanların yüzündeki gülümsemeler kaybolmuş.
Efe bunu görünce büyükannesinin sözlerini hatırlamış.
“Başkasına yardım etmek için kullanırsan gerçek gücünü gösterir.”
Efe ayakkabılarını giymiş ve saat kulesine doğru yola çıkmış.
Kulenin kapısına vardığında kapı kilitliymiş. Fakat Efe bir adım attığında kendisini kapının diğer tarafında bulmuş.
“Demek böyle çalışıyor,” demiş şaşkınlıkla.
Merdivenlerden yukarı çıkarken duvarlarda eski resimler görmüş. Resimlerin birinde aynı ayakkabıları giyen bir gezgin bulunuyormuş.
Gezginin elinde parlayan bir pusula varmış.
Efe resme yaklaştığında ayakkabılar yeniden ışıldamış.
Duvarın içinden küçük bir harita çıkmış.
Haritada kasabanın dışındaki üç yer işaretlenmiş: Kristal Mağara, Fısıldayan Tepeler ve Unutulmuş Köprü.
Efe haritayı eline almış.
“Demek saat kulesinin sırrı bu yerlerde.”
İlk olarak Kristal Mağara’ya gitmeye karar vermiş.
Ayakkabılarla attığı birkaç adımın ardından Efe kendisini mağaranın girişinde bulmuş. Mağaranın duvarları mor, mavi ve beyaz kristallerle kaplıymış.
İçeride ilerlerken bir ağlama sesi duymuş.
“Kim var orada?”
Kayaların arkasından küçük bir peri çıkmış.
Perinin kanatlarından biri incinmiş.
“Benim adım Lila,” demiş peri. “Saat kulesinin kalbindeki ışık taşı kayboldu. Onu bulmamız gerekiyor.”
Efe hemen yardım etmeye karar vermiş.
Birlikte mağaranın derinliklerine ilerlemişler. Bir süre sonra karşılarına üç yol çıkmış. Birinci yol karanlık, ikinci yol çok dar, üçüncü yol ise parlakmış.
Lila parlak yolu seçmek istemiş.
Ama Efe ayakkabılarının hafifçe titrediğini fark etmiş.
“Sanırım doğru yol bu değil.”
Efe gözlerini kapatmış ve ayakkabıların gösterdiği yönü takip etmiş. Karanlık yola girdiklerinde yerde küçük yıldız şeklinde taşlar görmüşler.
Taşları takip ederek mağaranın gizli bölümüne ulaşmışlar.
Orada ışık taşı duruyormuş.
Fakat taşı büyük bir kaya devi koruyormuş.
Dev önce çok korkutucu görünmüş. Efe geri adım atmış ama devin gözlerinden yaşlar aktığını fark etmiş.
“Neden ağlıyorsun?” diye sormuş.
Dev üzgün bir sesle:
“Kimse benimle konuşmuyor. Herkes benden korkuyor,” demiş.
Efe ona gülümsemiş.
“Belki de seni tanımadıkları içindir.”
Dev şaşırmış.
Uzun zamandır ilk kez biri onunla korkmadan konuşuyormuş.
Efe devi ikna ederek ışık taşını almalarına yardım etmesini istemiş. Dev de kabul etmiş.
Böylece Efe, Lila ve yeni arkadaşları ışık taşını alıp mağaradan çıkmışlar.
Fakat haritada hâlâ iki yer varmış.
Fısıldayan Tepeler’e vardıklarında rüzgârın içinden sesler yükselmeye başlamış.
“Buraya gel…”
“Buradan dön…”
“İlerleme…”
Efe biraz korkmuş.
Lila:
“Bunlar tepenin sesleri. Sana korktuğunu düşündürmeye çalışırlar.”
Efe derin bir nefes almış.
“Cesur olmak hiç korkmamak değil. Korksan bile doğru şeyi yapmak.”
Sonra ilerlemeye devam etmiş.
Tepenin zirvesinde eski bir ağaç bulmuşlar. Ağacın dallarından birinde küçük altın bir anahtar asılıymış.
Efe anahtarı aldığında haritadaki ikinci işaret kaybolmuş.
Son durak Unutulmuş Köprü’ymüş.
Köprü, derin bir vadinin üzerinde duruyormuş. Fakat köprünün ortası yıkılmış.
Efe karşıya nasıl geçeceklerini düşünürken ayakkabılar yeniden parlamış.
Bir adım attığında boşluğun üzerinde görünmez taşlar oluşmuş.
Efe şaşkınlıkla:
“İnanılmaz!”
Lila onun arkasından ilerlemiş. Dev de büyük adımlarla onları takip etmiş.
Köprünün diğer tarafında eski bir kapı bulunuyormuş.
Altın anahtarı kapıya taktıklarında kapı açılmış.
İçeride büyük bir salon varmış. Salonun ortasında ise saat kulesinin kalbine benzeyen bir mekanizma duruyormuş.
Efe ışık taşını mekanizmanın ortasına yerleştirmiş.
Bir anda bütün salon ışıkla dolmuş.
Uzaklarda büyük bir çan sesi duyulmuş.
Güneşli Vadi’nin durmuş olan saati yeniden çalışmaya başlamış.
Çiçekler tekrar açılmış, kuşlar şarkı söylemeye başlamış ve kasaba halkının yüzüne neşe geri dönmüş.
Efe, Lila ve dev kasabaya döndüklerinde herkes onları alkışlamış.
Büyükannesi ise Efe’ye sarılmış.
“Gerçek bir kahraman oldun,” demiş.
Efe başını sallamış.
“Ben yalnızca yardım ettim. Asıl kahraman ayakkabılar değil, doğru olanı yapmaya karar veren kişidir.”
Büyükannesi gülümsemiş.
“İşte şimdi onların sırrını gerçekten öğrendin.”
O günden sonra Efe ayakkabıları yalnızca macera yaşamak için kullanmamış. Kaybolan hayvanları bulmuş, uzak köylerden gelen insanlara yardım etmiş ve kasabanın çocuklarına gizemli yerleri keşfetmeleri için rehberlik etmiş.
Bir gün Efe ayakkabıları tekrar sandığa koymak istemiş.
Fakat ayakkabılar yerlerine girmemiş.
Efe şaşırmış.
Tam o sırada ayakkabılardan aynı ses duyulmuş:
“Henüz yolun bitmedi.”
Efe gülümsemiş.
Pencereden dışarı baktığında ufukta daha önce hiç görmediği parlak bir yıldız fark etmiş.
Belki de yeni bir macera onu bekliyormuş.
O günden sonra Efe, her yeni yolculuğunda cesaretini, arkadaşlığını ve iyiliğini yanında taşımış. Çünkü artık biliyormuş ki gerçek sihir, uzak diyarlarda veya gizemli eşyalarda değil; yardım etmeyi seçen bir kalbin içinde saklıymış.
Ve o gün Efe’nin macerası sona ermemiş. Aksine, daha büyük maceraların ilk sayfası açılmış.
Çünkü sihirli ayakkabılar yalnızca uzaklara götüren bir araç değil, Efe’ye iyiliğin ve cesaretin değerini öğreten özel bir dost olmuş.
Kasabadaki çocuklar onun maceralarını dinledikçe hayaller kurmuşlar. Kimi gökyüzündeki yıldızlara ulaşmak istemiş, kimi gizli mağaraları keşfetmeyi düşlemiş, kimi de tıpkı Efe gibi yardıma ihtiyacı olanlara el uzatmaya karar vermiş.
Efe ise her sabah ayakkabılarını giyerken kendisine aynı sözü söylemiş:
“Bugün birinin yüzünü güldüreceğim.”
Çünkü onun için en güzel macera, bir başkasına iyilik yapabilmekmiş.
Ve masal da burada bitmiş.
Gökten üç yıldız düşmüş. Biri cesaret isteyen çocukların üzerine, biri hayal kurmayı sevenlerin üzerine, diğeri ise iyilik yapmayı unutmayanların üzerine…
Sihirli ayakkabılar ise yeni sahibini bulacağı günü beklemek üzere sessizce sandıkta dinlenmeye devam etmiş.
Sihirli Ayakkabılar masalını beğendiyseniz yorum atmayı unutmayın, ve şunu sormanızı ve düşüncelerini merak ediyoruz çocuklarınızda sihirli ayakkabıları olsa ne yapardı. çocuklarınız ne düşünüyor sihirli ayakkabılar konusunda .
